BAWAL BASAHIN.

Muli, kung hindi mo nakita ang titulo na nasa itaas,inuulit ko ,ang artikulong ito ay “BAWAL BASAHIN”.

(ang kathang ito ay dulot ng pwersahang mangungumbinsi ng pinaka-importanteng tao saken, Jeffrey Gador.. haha. As in? pwersahan?)

Mahal kong Kris Jerra,

May ilang kaibigan ka kase na masyadong desperado. Gagawin lahat para ikaw ang lumunok ng pride mo at sila ang masunod. Minsan pa, sa pagiging imbestigador mo, malalaman mo, kung anu-ano na pala ang pinagsasabi nila sa ibang tao na wala naman katotohanan pero wala kang magawa, kase hindi mo kayang gumanti,hindi mo kayang siraan sila sa ibang tao dahil sa utang a loob na naaalala mo,

Pero bakit sila? Hindi nila naaalala ang utang na loob nila sayo?Hindi nila naaalala ang mga mga kwentong barberong pinagsasabi nila sayo? Yung mga kayabangan at mga sobrang hangin nilang plano?

Minsan sinubukan mong magpakumbaba at umamin ng mga kasalanan mo sa kanila,pero sila ipagdidiinan ka pa, imbis na tanggapin nila ang sorry mo,sila pa ang gagawa ng mga paraan at dahilan para bumigat ang kasalanan mo at magmukhang “super-may sala” yun ay para mapasunod ka nila sa gusto nila.

Pero ngayon iba ka na, marunong ka na dahil umabot na sa sukdulang matarik ang rasyonal na pag iisip mo, alam mo na kung pano sasagot at tatayo sa sariling paa. Wala ka ng pakielam sa mga negatibong sasabihin sayo ng tao dahil alam mong gumagawa ka ng tama.

Wala ka ng pakielam kung may magalit sayo dahil alam mo rin naman na pwede ka rin magalit sa kanila at isa pa, tao ka rin na may karapatan.

Dahil sa mga taong ito,Sila…

Sila ang dahilan at nagmulat saken sa pangit na mukha ng kalikasan,Sila ang mga taong pinagkaka-utangan ko ng loob sa pagtanggal nila ng inosenteng maskara ng aking mundo.Sila ang mga abusadong sasagarin ka sa kakayahan mo at ipagpipilitan ang mga nais nila para sa “SARILI NILANG KAPAKANAN.”

Yayao din kayo at lalamunin ng lupa at mga uod,lahat ng mga pagsasamantala nyo ay pagbabayaran ninyo sa naglalagablab na apoy ng impyerno.

OI ,SINARI MO ANG HANGGANAN NG AKING KATINUAN.

May ilang linggo narin ng huli ko itong mabasa. Parang isang bangungot sa karimlan na sumira sa pinagkatiwalaan kong kaibigan. Gustong gusto ko himayin ang bawat detalye at ihagis isa-isa ang mga baluktot na katwiran at kasamaang dinulot mo.

Gusto kong patayin ka sa paraang pinakamabisa.

Dahil dito nabuo ko ang isang perpektong kawangis ng paghihiganti at pageeksperemento sa buhay ng isang nilalang.

Ilalagay kita sa pinakamalambot na higaan sa buong mundo. Kasunod nito ay itatali kita at mahimbing na papatulugin habang ako’y naghahanda.

Dadalhin kita sa kaibuturan ng impyerno. Sasaksakan kita ng pinakamatapang na anesthesia kung saan mananaginip ka ng walang hanggan. Isa-isa kong tutusukin ang iyong mga mata saka ito dudukutin.Puputulin ko gamit ng kutsilyo ang iyong mga binti at isang chainsaw naman para sa iyong mga braso.Pagkatapos nito, lalagyan ko ng mga asin ang mga bahaging nagdudugo. Tutusukin ko ang loob ng iyong mga tenga gamit ang pinakamatulis na instrumento sa buong mundo hanggang bumaha sa dugo ang mga ito.Puputulin ko ang iyong dila at susupotahan kita ng dextrose at oxygen para mabuhay.Sa bawat araw na magkakaron ka ng malay ay patuloy kong isasaksak ang anesthesia. Kasunod nito ang mga halakhak ng aking kaluluwa dahil kahit kaylan, hindi ka na makakakita,hindi ka na makakarinig,hindi ka na makakapagsalita, hindi ka na makakapaglakad at hindi ka na makakapagsulat habang IKAW AY NABUBUHAY.

Ipaparamdam ko sa iyo ang kasiyahan ng walang iniintindi kundi ang paghinga.

Tatapusin ko ang mga malareklamo mong pagpapalagay.

Isa kang karakter sa aking libro na kahit kelan ay hindi ko hahayaang makabalik pa.

Ikaw ang tumapos sa iyong papel.

Pinilit mong itapon kita sa huling pahina kung saan may mga pangalang akin na lamang titingnan upang maalala ngunit kahit kaylan ay hindi na magkakaroon ng puwang sa mga natural na pahina.

PS:

Matagal ko ng sinasabi.,Kung naging intensyon kong siraan ka, sana hindi ko na pinabasa sayo.

At kung ako naman ang hahayaan mo makapagsalita ukol sa komento ng aking mga kaibigang nakabasa noon, “they would rather take it as a joke if their names were posted (in some negative ways )” cuz ano nga naman ba ang halaga ng maliit kong komento duon tungkol sayo kung hindi naman ito napapansin at ang ng buong kalidad ng teksto ay napapaloob tungkol sa isang tao.

Alam kong nainis ka dahil inaasahan mong para sa iyo ang teksto ngunit datapwat hindi pala.

Muli, sa huling pagkakataon, ayoko at HINDI na ako magbibitaw ng mga bulaan at mabubulaklak na litanya para sa maling tao. Pasensya na sa mga nabigyan, hindi ko sinasadyang pasiyahin kayo ng mga kasinungalingan ng aking imahinasyon.

Huwag mong sabihing hindi ako magaling at yung palagi mong litanya “TO LOOK SMART” . Dahil napatawa mo ako ng mapagimbestigahan kong ang mga kalagayang isinasaulat mo ay madalas na nasa ingles at mula ng mabasa mo yaon, nagsaulat ka ng isang pahayag gamit ang lenggwaheng aking pinasya. Nakakapersuade din pala ako kahit papano. AMAZING! J

Ilalabas ko narin muli ang artikulong yon at hahayaan ko sila (yang mga sinabi mong kaibigan mong di ako mapapatawad kung sa kanila ko ginawa) ang humusga.

At ngayon kung binasa mo ito at naiinis ka. Mag isip-isip ka ulit.

Kahit pa ang blog kong ito ay nasa pampublikong kalagayan, wala kang karapatan na mabigay ng negatibong komento o magalit .

Dahil ang simula at ang titulo ng teksto kong ito ay nagpahayag na, na “BAWAL BASAHIN”.